Για άλλη μια χρονιά η Θεατρική Ομάδα του 2ου Λυκείου Καστοριάς έδωσε το εξαιρετικό παρόν στα θεατρικά δρώμενα του τόπου.
Οι μαθητές μας συνεπήραν με το υποκριτικό τους ταλέντο, μας συγκίνησαν με την προσπάθειά τους, μας αναζωογόνησαν με το πηγαίο γέλιο που μας προκάλεσαν.
Η ομάδα των εμψυχωτών, Βαρβάρα Μπελερή, Μάρθα Τσιάτσιου, Αργυρώ Κούμα, Σοφία Κοροβέση έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό, όπως φάνηκε από το αποτέλεσμα.
Το χορευτικό με την άψογη παρουσία του φροντισμένη από τη δασκάλα χορού Αναστασία Δελιγιάννη ήταν ο άριστος πρόλογος για το απολαυστικό κυρίως θέμα...
Κι ο επίλογος αντάξιος... Το χειροκρότημα του κοινού στην κατάμεστη αίθουσα της ΕΔΗΚΑ, η υπόκλιση ανακούφισης κι ευτυχίας των ηθοποιών, η χαρά και η δικαίωση των εμψυχωτών, τα λόγια του Διευθυντή, Δημήτρη Κωστούλα δείγμα συμπόρευσης στην προσπάθεια μαθητών κι εμψυχωτών.
Στην έκδοση της Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης και των σχολικών Συμβούλων Καστοριάς φιλοξενείται κι ένα δικό μου κείμενο εκπροσωπώντας έτσι και την Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση και το Γυμνάσιο Κορησού.
Μπορείτε να δείτε το κείμενο κι εδώ στο προσωπικό Ιστολόγιό στο Σχολικό Δίκτυο.
Κι εδώ στο Ιστολόγιο του Γυμνασίου Κορησού.
Ευχαριστώ πολύ για την τιμή τη Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης και τους Σχολικούς Συμβούλους και ιδιαίτερα την κ. Αλίκη Καζταρίδου
Η Δημοτική Κοινοφελής Επιχείρηση του Άργους Ορεστικού, η Ε.Λ.Μ.Ε. Καστοριάς και ο πανελλήνιος θεολογικός Σύνδεσμος "Καιρός"είναι οι συνδιοργανωτές της εκδήλωσης.
Ψυχή της διοργάνωσης και συντονιστής ο συνάδελφος, Αντρέας Βιτούλας. Πρόκειται για ένα διάλογο της επιστήμης με τη θεολογία-φιλοσοφία. Σάββατο, 21 Μαρτίου στις 7.30 το
απόγευμα στην αίθουσα της Βιβλιοθήκης-Ωδείου του Άργους Ορεστικού. Όπως
και στην παρουσίαση του βιβλίου του Ζουργού "Σκηνές από το βίο του
Ματίας Αλμοσίνο" ο Αντρέας, εκτός των άλλων ομιλητών (δείτε
προσκληση-πρόγραμμα), αποκαλύπτει στο κοινό τις θεολογικές-φιλοσοφικές
ανησυχίες του με τον πυκνό και μεστό λόγο του.
Δείτε εδώ κι εδώ όσοι δεν είχατε γεύση της εκδήλωσης του προηγούμενου Σαββάτου....
Το Σάββατο, λοιπόν, δεχτήκαμε στη Βιβλιοθήκη του Άργους Ορεστικού τον συγγραφέα Ισίδωρο Ζουργό. Το κοινό, εκλεκτό, πλαισίωσε την εκδήλωση και κοινώνησε τη ζεστή ατμόσφαιρα του χώρου, τη δοτικότητα των παρουσιαστών, ψυχή τε και σώματι, Αντρέα Βιτούλα με την φιλοσοφική-υπαρξιακή-θεολογική ανάλυση και Αρετής Κάρκου με τη θεατρική διάσταση του κειμένου, τη μεστή παρουσία του συγγραφέα και την ιατρική παρέμβαση του Νώντα Τσίγκα.
Ο φωτισμός της αίθουσας κι η μουσική ζέσταναν τις αισθήσεις.
Μια μέρα γεννήθηκε στη μακρινή Βηθλεέμ ο έρωτας
στην κοιλιά του καρπού λησμονημένος
και του έδωσαν το όνομα Καρπός
όλα τ' άστρα των παιδιών αγαπημένων
με τους ανέμους όταν λευκάζουν το χειμώνα.
Εγώ ήμουν εκείνο τον καιρό στην πέτρα
οι καμπάνες οδηγούσαν από χαλκό μεγάλο
ένα τραγούδι νοσταλγίας αιχμάλωτης...
Εντούτοις άκουσα το σπήλαιο
κι ανεβαίνοντας
σε ένα βαθύ άλογο πήγαινα σ΄αυτό
κρατώντας ευωδιαστή φασκομηλιά προς τη θέρμη
του βρεφικού δέρματος όνομα βαθύ κι ανάερο.
Δεν έβρισκε λαλιά ο πλατύς ελαιώνας για να φωνάξει
κι ο θάνατος έφευγε στ' αστέρια
μονάχα το άστρο νικούσε το πλήθος που είναι τ΄ αστέρια
λάμποντας το Ένα.
Ο θεός έκραζε τη λαλιά:
Δίδαξέ με
στο άστρο στρεφόμενος, είπε,
και τα μαρτύρια γεννήθηκαν απάνω απ΄τις λάμψεις
χαρίζοντας ηρεμία στην έμψυχη κλίμακα.
Μια γυναίκα λευκή
αποθέωνε το άντρα ψηλά στον αέρα μωβ
η αδαμική χάρη σε κάθε σώμα γνωρίζει το τρόμο, είπε,
κι η χρονιά ζύγωσε στην καρδιά μου με χιόνι θαμμένη.
Μοιράζεται τη θλίψη με τις πέτρες
μοιράζεται με τη βροχή
ο ταπεινός μοιράζεται τη θλίψη
με τον ήλιο, πάλιν είπε,
και βλέπει τις ρίζες της φλόγας όπως ανεβαίνει
πιάνει τις ρίζες αυτές ανάμεσα
στο ξύλο
στους τριγμούς ανάμεσα στις γαλάζιες φάσεις.
Ιδού λοιπόν ο χρόνος είναι χιόνι
δεν είναι ρολόγι-
και κρατούσε το θήλυ πότε τα φεγγιστά νερά
πότε μαύρες πέτρες της Δήλου.
Σαν είδα το σπήλαιο συγκρατήθηκα στην πρώτη φλέβα του βράχου μας
ενώ με κάλεσε το ακέραιο γαϊδούρι κινώντας
και τα δυο του χέρια
μα όμως ευγένεια φανερώνοντας ήρθε και το βόδι
πειθήνιο στον ήλιο της νύχτας
για να δω το δοκιμασμένο χρυσάφι.
Κι αντίκρισα το χρυσάφι
καθώς ένα φτωχαδάκι του τόπου μας
ήτανε το βρέφος στη μητρική βύθιση
ολομόναχο με τ' άστρα.
Ώσπου χάραξε...
Στο σπήλαιο - μιας ηλικίας χαμένης - δεν υπήρχαν
ειμή μόνο σταλακτίτες
που κρέμονταν δεν υπήρχαν
ειμή μόνο σταλαγμίτες ανυψούμενοι.
Εγώ ο σταλαγμίτης
ολοένα
πλησιάζω τον σταλακτίτη που με κράζει απεγνωσμένα
για να εγγίσουν κάποτε τα στάγματα
τη μεγάλη ένωση...
Νίκος Καρούζος
"Τα Ποιήματα"
Τόμος Α΄ Ίκαρος
(1961)
Στάγματα πεζολογίας... "Ο σταλαγμίτης στην πέτρα ακούει το σπήλαιο στη μακρινή Βηθλεέμ, κι αρχίζει ν΄ ανεβαίνει, να προσφέρει στον Καρπό ευωδιαστή φασκομηλιά. Η φύση βουβαίνεται, ο θάνατος αναχωρεί, το Ένα αστέρι, ο ήλιος της νύχτας, λάμπει δείχνοντας το δρόμο...
Σα βλέπει το σπήλαιο κρατιέται στη φλέβα του βράχου, μα μαζί με το ακέραιο γαϊδούρι και το πειθήνιο βόδι αντικρίζει το δοκιμασμένο χρυσάφι, το θείο βρέφος, ωσάν φτωχαδάκι του τόπου... Κι ύστερα χάραξε, το όραμα χάθηκε... Ο σταλαγμίτης σε χρόνο άχρονο ολοένα ανυψούται, να συναντήσει κάποτε τον Έρωτα..."
Η συμμετοχή μου στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο Αρχαιολογικό Μουσείου Π.Ε. Καστοριάς στο Άργος Ορεστικό στις 21 Δεκέμβρη 2014 μου έδωσε ένα καλό κίνητρο ν΄ ασχοληθώ με τα νοήματα πίσω από τις λέξεις στο ποίημα του Νίκου Καρούζου, Χριστούγεννα Του Σταλαγμίτη.
Ευχαριστώ τον φίλο Αντρέα Βιτούλα, θεολόγο και πρόεδρο της Δημοτικής Κοινωφελούς Επιχείρησης του Άργους Ορεστικού για την παρακίνηση, την επιμονή του και την επιλογή του ποιήματος. Μου άνοιξε ένα ακόμη παράθυρο για πετάγματα...
Ευχαριστώ την Δρ. Γεωργία Στρατούλη, Προϊσταμένη Τμήματος Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιολογικών Χώρων, Μνημείων, Αρχαιογνωστικής Έρευνας και Μουσείων της Εφορείας Αρχαιοτήτων Καστοριάς για τη ζεστή ανταπόκριση..
Κι ευχαριστώ τον Τάκη Κλαζίδη, παλιό γνώριμο, για τη φωτογραφική ματιά στη βραδιά !!!
Ελπίζω σε λίγο να έχουμε και λίγη ζωντανή εικόνα...
Και τέλος τη Ραχήλ και τον Δημήτρη για την ποιητική κοινωνία...
Η ερευνητική μου διάθεση, όταν άρχισα να ψάχνω για το ποίημά μου, με έστειλε σε πολλά blogs. Κι έτσι έμαθα πολλά για τον ποιητή και το έργο του. Αν βάλει κανείς στη μηχανή αναζήτησης το όνομα Νίκος Καρούζος θα χαθεί από το απέραντο υλικό.
